دلنوشته های مغز مشوش بانو

دلگیرم بانو

دلتنگم

دلشکسته

مرهم آغوشت را می خواهم

کمی نوازش

اندکی بوسه

و خوااااااااااب

در میان نرمی تنت

بانو جان

بغض همچون دانه های خشک برنج ناهار

در گلویم گیر کرده

مرا با خودت ببر

من با تو تا ته جهنم هم می آیم

ولی بهشت زوری نمی خواهم

دلنوشته های مغز مشوش بانو...

دیشب شاهد دعوای رنگ ها بر سر نشستن بر روی ناخن زیبایت بودم

چقدر به حالشان دلم سوخت

که آنها بر انگشتت مینشینند

و من در آغوشت

چقدر در نظرم غم ها مسخره می آیند

وقتی خنده ات را می بینم

و چقدر خنده ها بی معنی می شوند

وقتی غم صورتت را خاکستری می کند

بانوی خاکستری

امید این شب های تارم شدی

کمی بیشتر بخند

دلنوشته های مغز مشوش بانو...

فکرم درگیر چگونه صدا کردنت بود

که فهمیدم تو از ان دست آدم هایی که باید حس شوند

تو را صدا نمی کنند چون

رفاقتت را حس می کنم

صداقتت را

نگاهت را

تو همان کوهی که طوفان تکانت نداد

باد تلاش بیهوده می کند

ناب ترین رفیق

کیش و مات شطرنج موهایت شدم

و من مطمئنم شکلات ها را از پوست شکلاتی ات وام گرفته اند

ولی حیف که رنگ و بوی جنس اصلش را ندارند

دلنوشته های مغز مشوش بانو...

بوی پاییز می آید

بوی چتر های بسته زیر شرشر باران

بوی نم موهای ژولیده

بوی برگ هایی که خش خش کنان گلوی خیابان را می خراشند

بوی نارنگی باز شده زیر نیمکت

بوی مداد تراشیده

کنار اینهمه بو

پاییز بوی تورا کم دارد

گرچه شهر بوی عشق می گیرد

اما قلب من خالیست

دلنوشته های مغز مشوش بانو...

بانو

سیگار هم در دستان تو حس غرور دارد

که لب های زیبارویی چون تو بر آن بوسه می زند

بلند بالای سپید روی من

در لبخندت همه رنگ ها ، رنگ می بازند

فقط قرمز جرات نشستن بر چهره دلنشینت را دارد

اگر روزی اشک ریختی

بدان هر قطره اشکت خاری بر دلم می گذارد

حالا حکم با توست

بمانم

یا........

دلنوشته های مغز مشوش بانو...

شیرین خاتون

ای لبخندت شیرینی قند های قندهار

قلب مهربانت را در اندام زیبایت چگونه جا دادی

که دریا دریا عشق در خود داری

کمند گیسو

در شب های گیسوانت راه گم کرده ام

روشنی چشمت را بر من ببخش

دلنوشته های مغز مشوش بانو...

بانوی آرامش طوفانی ام

از شبق گیسوانت بوی مهر می تراود

ای گرمترین آغوش بی منت دنیا

ای مهربانیت بی قید

ای مادر هزار فرزند

به من بگو راز بوسه هایت چیست

که اینگونه مرا بی قرار لب های اناریت کرده

فصل مهر نزدیک است

و بعد هر بارش عشق

تنها تو ، سیگار و آغوش می طلبم

دلنوشته های مغز مشوش بانو...

درخشان ترین ستاره آسمان

گیسو کمند ظریف اندام

زیبای صبورم

چیزی به پایان فراق نمانده

بگذار دمی چشم کویر محسور نگاه تو باشد

کمی عشق بر آسمان بپاش

از خاک شنیدم رازی نهفته دارد

که جز تو با کسی نگوید

من اینجا در انتظار می مانم

تا تو با کشف راز دل خاک بازگردی

بوسه ام بر باد

برسد بر لب یار

دلنوشته های مغز مشوش بانو...

سپید بانو

چای دست نخورده ات

ته سیگار له شده ات

سکوت معنا دارت

همه خبر از رنجش دل نازکت دارد

امروز چشمانت را بدون قاب دیدم و غرق لذت شدم

اما چیزی درون آن ترک های قلبم را بیشتر کرد

کوه استوارم

کاش من جای مجسمه تلخی بودم و غرق لذت تماشایت می شدم

چای شیرینم ، تلخ شد از غصه تو

تمام نامهربانی ها را بر من ببخش

با عشق

دلنوشته های مغز مشوش بانو...

من منتظر چشم سیاهی بودمافسرده و غمگین به نگاهی بودمبیرون شده از شهر سیاهی بودمدل چرک شده ، ز بی گناهی بودمبا آدم اشتباه سر می کردمبا زندگی تباه سر می کردمبا بار غم و گناه سر می کردمبا اشک دل پر آه سر می کردمتا آه کشیدم ز بن جان ، آریجانسوز و جگرخراش آهی ، آریگفتم بروم درگه یاری ، آریمن خسته شدم ، یار بکاهد باریصد شکر عجب یار عزیزی داریمبا هم گل شادی به جهان می کاریمما رفته که بیرق وفا بر داریمبر سر در خانه خدا بگذاریم دلنوشته های مغز مشوش بانو...